The Webmaster Says



Τετάρτη, 7 Νοεμβρίου 2001

ΖΟΥΝ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ

Ο κόσμος του γηπέδου, χωρίζεται σε διάφορες κατηγορίες:

Οι "πελάτες".
Αυτοί που λένε πλερώνω ρε φίλε και θέλω να δω θέαμα. Θέλω να μου βάλεις και μαξιλάρι στο κάθισμα, θέλω και να δω πάνω απο 5 γκολ γιατί πλέρωσα - και πλέρωσα πολλά. Και όλα αυτά με δεδομένο και το θέαμα και το περιβάλλον (γήπεδο, ποιότητα ελληνικού ποδοσφαίρου, συμπεριφορά μπάτσων κλπ).

Οι "αλέφαντοι".
Αυτοί κριτικάρουν τις αλλαγές, τις επιλογές του προπονητή, τους παίχτες. Αυτοί μάλιστα έχουν και τις συμπαθειές τους (πχ σέρβος) αλλά κυρίως τις αντιπαθειές τους οι οποίες μάλιστα εναλλάσονται από παιχνίδι σε παιχνίδι. Φυσικά πάντα διακαιώνονται -"σας τα έλεγα έγω"- και στο τέλος φεύγουν ευτυχισμένοι που η προπονητική τους αξία είναι μεγαλύτερη απο τον άσχετο καραγκιόζη που κάθεται στον πάγκο και χτυπάει τα δισεκατομμύρια τσάμπα.

Τα "ανθρωπάκια".
Είναι ίσως η μεγαλύτερη κατηγορία. Ειναι τύποι που στη ζωή τους περνάνε μπροστά σου στο δρόμο απαρατήρητοι, κι αν τύχει και τους παρατηρήσεις απλά τους λυπάσαι. Αυτοί τρώνε ξύλο από την γυναίκα τους στο σπίτι, σκύβουν το κεφάλι στη δουλειά τους, τρώνε σφαλιάρες στην εφορία, τους γράφουν οι μπάτσοι στο δρόμο για σκονισμένες πινακίδες και πρέπει κάπως να ξεσπάσουν. Πάνε λοιπόν στο γήπεδο. Εκεί που γίνονται έστω για 90 λεπτά αφεντικά. Παίρνουν εκδίκηση από τους μπάτσους, απαιτούν από τους υπαλλήλους τους (προπονητή-παίχτες) να χύνουν αίμα, βρίζουν τον αντίπαλο οπαδό στην απεεεέναντι εξέδρα, μερικές φορές και τον οπαδό της ίδιας εξέδρας που βρίσκεται 50 σειρές πιο πάνω (το είδα και αυτό χθες). Το γήπεδο είναι η επιβεβαίωση του εγώ τους, είναι η ψυχοθεραπεία τους.

Οι "οπαδοί".
Είναι αυτοί που τρέχουν πίσω από την ομάδα όπου και να πάει. Συνήθως πιτσιρικάδες, που κοιμούνται, ξυπνούν, τρώνε, πίνουν με την ομάδα στο μυαλό τους και πλανάρουν πως και πότε θα γίνει το επόμενο πέσιμο στους αλλόθρησκους. Είναι αυτοί που ποτέ δεν βρίζουν παίχτες στο γήπεδο. Το αντίθετο μάλιστα, είναι στρατευμένοι στην υπηρεσία της ομάδας. Δεν πειράζει αν η ομάδα δεν παίξει καλά, αν φάει 10 γκολ, αρκεί αυτοί να ήταν εκεί και να φωνάζανε πιο δυνατά και πιο έξυπνα συνθήματα από τους απέναντι. Α, και να κάψουν και μερικά πανό...

Οι "πολιτικοί".
Είναι αυτοί που γράφουν ιστορία. Πάνε γήπεδο όταν η ομάδα παίζει με Μπαρτσελόνα, Μάνστεστερ, τελικό κυπέλου ή όταν κάνει την φιέστα για το πρωτάθλημα. Παίρνουν και την φωτογραφική μηχανή, βάζουν και την φωτογραφία και στο άλμπουμ με την υποσημείωση "ήμουν κι εγώ εκεί" και καμαρώνουν στον γείτονα και τα παιδιά τους. Όταν η ομάδα δεν πάει καλά εξαφανίζονται. Ποιος ασχολείται με το ποδόσφαιρο άλλωστε;

και τέλος
Οι "ρομαντικοί".
Είναι αυτοί που έχουν συνδεθεί με την ομάδα, χωρίς να ανοίκουν σε καμιά από τις παραπάνω κατηγορίες. Πάνε στο γήπεδο για να δουν την ομάδα που αγαπούν, την ομάδα με την οποία μεγάλωσαν, γεύτηκαν πίκρες και χαρές. Δεν τους ενδιαφέρει αν ο Μαλαδένης τρέξει ή αν ο Ντέμης αρχίσει τις τρίπλες ή ο Λιάκος δεν λερώσει την μπλούζα του. Στενοχωριούνται όταν η ομάδα δεν παίζει καλά και αναπολούν τις παλιές δόξες. Και απλά ελπίζουν να ξαναγυρίσουν αυτές οι παλιές καλές μέρες.

Δεν θα πω σε ποια κατηγορία ανήκω, ούτε έχει νόημα, ούτε και θα είμαι αντικειμενικός :-). Απλά αυτή είναι η πραγματικότητα και θέλουμε δεν θέλουμε πρέπει να την αποδεχτούμε. Το γήπεδο είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας μας. Αυτό που αλλάζει απο άνθρωπο σε άνθρωπο είναι ο συντελεστής με τον οποίο συμμετέχει στην κάθε κατηγορία. Αλλά όπως και να'χει θα υπάρχουν όλες αυτές οι κατηγορίες στο γήπεδο και θα βρίσκονται δίπλα μας, απέναντί μας, μαζί μας. Εξ'άλλου μη ξεχνάμε οτι αυτοί οι ίδιοι υπάρχουν και στον κόσμο έξω απο το γήπεδο και ο τρόπος που συμπεριφέρονται στο γήπεδο ειναι ο ίδιος με τον τρόπο που συμπεριφέρονται και έξω από αυτό.


Δημήτρης Μανίκης
webmaster@aek.com

-To Webmaster  says archive- Προηγούμενα άρθρα.
A service of the AEK Internet Fan Club
AEK Without Frontiers