The Webmaster Says



Παρασκευή, 6 Νοεμβρίου 2002

Το ρέκβιεμ μιας αρρώστειας...

Πήγαινα λοιπόν στο γήπεδο κάθε χρόνο για πολλά χρόνια να δw την ΑΕΚ σε όλα τα εντός έδρας παχνίδια, είτε έβρεχε, είτε χιόνιζε, είτε είχε ντάλα ήλιο. Δεν έχw πάει σε πολλά εκτός έδρας, εκτός από αυτά που ήταν εύκολα προσπελάσιμα (Καραϊσκάκη, ΟΑΚΑ, Ριζούπολη, Ν.Σμύρνη κλπ) και μερικές εκδρομούλες σε καμιά Πάτρα που κάναμε με τα παιδια από το AIFC.

Έζησα την ΑΕΚ του Ζαφειρόπουλου από το ραδιοφωνάκι κυρίως γιατί ήμουν πιο μικρός τότε και οι εποχές ήταν οικονομικά πιο δύσκολες για μένα και λεφτά για γήπεδο δεν υπήρχαν, ο ερχομός του Γιδόπουλου και το πρωτάθλημα με τον Τάκη με βρήκε στην Ξάνθη στο εκεί πολυτεχνείο και μόλις κατέβηκα στην Αθήνα ένα χρόνο μετά, το γήπεδο άρχισε να γίνεται τρόπος ζωής.
Αρρώστεια... Από τη μέση της εβδομάδας να σκέφτομαι πως θα πάω να δω την ΑΕΚ. Να φεύγω από το πρωί πολλές φορές να πάω Βυζαντινή Γωνιά για ΑΕΚοκουβέντα με τα παιδιά, να χαζέψω στην μπουτίκ, να μπώ 3 ώρες πριν το παιχνίδι μέσα και να με τρώει το άγχος. Μετά γνωρίστηκα και με τα παιδιά από το AIFC που μόλις είχε πρωτοξεκινήσει τότε - εποχές '94 νομίζω - με τη σελίδα του Δημήτρη στο Kingston και την aek-l του Βασίλη και η αρρώστεια έγινε καθημερινή ενασχόληση.

Θυμάμαι άπειρες φορές (με τον kavid ειδικά έχουμε ζήσει πολλές από αυτές μαζί) που λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων τύχαινε να είμαι στο εξωτερικό και να ψάχνω μανιωδώς να δω ή να ακούσω την ΑΕΚ. Με το ραδιοφωνάκι στα μεσαία και να καπακώνει πομπός με αραβικά και να κάνουμε ακροβατικά για να πιάσουμε καλύτερο σήμα (και ναι! το κάρφωσε ο Ντανιέλος στο γαύρο) και πανηγύρια και χοροπηδητά εκεί στο αεροδρόμιο της Βασιλείας και οι μπάτσοι να μας κοιτάνε σαν χαζοί. Ή να είμαι Οσλο μέσα στην τρελή χαρά (χιόνι δύο μέτρα και -17 κρύο) και η ΑΕΚ να παίζει την πρόκριση με την Λοκομοτίβ στους 4 και να μαθαίνω το 2-1 στις κα8υστερήσεις και να είμαι δύο μέρες να μη μπορεί να μου μιλήσει άνθρωπος (δεν θυμάμαι ποτέ να είχα στενοχωρηθεί περισσότερο σε άλλο παιχνίδι).

Υπήρξαν πολλές καλές στιγμές αλλά πολύ περισσότερες άσχημες τον τελευταίο καιρό, δυστυχώς. Τις περισσότερες φορές έλεγα δεν πειράζει, υπομονή, θα έρθουν καλύτερες ημέρες, άλλες όχι ρε γμτ, μπορούσαμε να το πάρουμε το παιχνίδι, αλλά είναι και η παράγκα βλέπεις...

Και ήρθε το φετινό καλοκαίρι. Άλλο ένα άφραγκο αφεντικό στην καταχρεωμένη ομάδα με τα χίλια προβλήματα και ήρθαν να προστεθούν και άλλα: Η επιστροφή του Ασώτου. Όχι όμως μετανοιωμένου και με δάκρυα στα μάτια, αλλά με φανφάρες και τυμπανοκρουσίες σαν να ήταν Ο Μεσσίας. Και μαζί και ο Περσίας και ο Γεωργάτος για να το εμπεδώσουμε, όσοι δεν το καταλάβαμε.

Ηρθε πίσω ο άνθρωπος που είχα μισήσει γιατί πρόδωσε την αγάπη μου, ο άνθρωπος που είχα πάει εκείνη την βροχερή Κυριακή και ξανά την επόμενη επίσης βροχερή Δευτέρα για να τον δω να φεύγει με σκυμμένο το κεφάλι από το σπίτι που αυτός πρόσφερε πολλά, αλλά και που επίσης του πρόσφεραν απλόχερα τέτοια λατρεία που δεν έχει ζήσει κανένας θνητός στον κόσμο. Λατρεία που φρόντιζε να συντηρεί με δηλώσεις περί αγάπης για την ΑΕΚ όπου και όποτε μπορούσε.

Αυτόν τον άνθρωπο ΔΕΝ τον μισώ πλέον. Είναι λάθος μεγάλο να μισείς, ακόμα και τον χειρότερο εχθρό σου. Είναι λάθος και να κρίνεις τις πράξεις του, γιατί όπως κρίνεις τους άλλους έτσι θα σε κρίνουν κι εσένα όταν έρθει η στιγμή. Αυτό τον άνθρωπο ίσως πρέπει να τον αγκαλιάσω και να του πω ένα τεράστιο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

Γιατί αυτό που αισθανόμουν για την ομάδα δεν το αισθάνομαι πλέον. Δεν με γεμίζει. Δεν με νοιάζει ρε παιδί μου. Βλέπω κιτρινόμαυρη φανέλα κάπου έξω και χαμογελάω. Περνάω όμως με το τρένο από τον Περισσό και δεν αισθάνομαι εκείνη την δύναμη που με τραβούσε να κατέβω να στριμωχτώ στα εκδοτήρια να πληρώσω το εισιτήριο πανάκριβα (τι να κάνω - πρέπει να βοηθήσω την ομάδα) και να αισθάνομαι σαν να μου κάνουν και χάρη κι όλας, να πατήσω τις ιερές λάσπες (ακόμα και το κατακαλόκαιρο) της 3, να στριμωχτώ έξω από την είσοδο και να περιμένω έτσι στριμωγμένος ένα μισάωρο για να μπω μέσα, να μου κάνουν σωματική έρευνα οι μπάτσοι σαν να είμαι κανένα πρεζόνι και να με κοιτάνε σαν εγκληματία αν τύχει και έχω ξεχάσει κανένα κέρμα στην τσέπη μου, να περάσω από εκεινη τη σκοτεινή σπηλιά (λες να βγεί καμιά αρκούδα από εκεί μέσα;) που η μυρωδιά δεν αφήνει καμια αμφιβολία ότι είναι οι τουαλέτες, να κάτσω στο λερωμένο και βρώμικο (αν είμαι τυχερός και δεν είναι σπασμένο) σκαμπώ (γιατί καθίσμα δεν είναι), να φάω τη βροχή με το καντάρι, να πιώ το μπουγαδόνερο που μου πασάρουν για καφέ και να δω το απαίσιο θέαμα που παρουσίαζουν οι 22 εκεί κάτω, αλλά και οι τρεις με τα μαύρα. Και στο τέλος να φάω και καμιά αδέσποτη από τους δίπλα που πλακώνονται για το αν ο Μαλαδένης είναι αμυντικός ή σέντερ φορ. Για να μη πω τις επισκέψεις στο Καραϊσκάκη με τις βίδες και τα τσιμέντα που τρώγαμε στα κεφάλια.

Οχι, δεν με ενοχλούσαν αυτά τότε. Τώρα όμως ο κύριος Ντούσαν με ξύπνησε. Μου έδωσε μια γερή σφαλιάρα και μου είπε: ΞΥΠΝΑ ΡΕΕΕΕ!!! Τι ΑΕΚ και τι αρρώστεια μου τσαμπουνάς; Επαγγελματίες είμαστε...
Και ο ψηλός κύριος με το μουστάκι μου φύσηξε τον καπνό από το Cohibas στη μούρη και μου φώναξε: Αγαπούλα, ποιά ΑΕΚ και ποιός δικέφαλος. Επιχείρηση είναι εδώ. Και ξέρεις ποιοι είναι οι πελάτες; Εσύ, είπες; Όχι βέβαια... χοχοχο... Σιγά τα λεφτά που βγάζω από εσένα. Από την ΟΥΕΦΑ τα βγάζω, από τα τηλεοπτικά τα βγάζω, από τον ΟΠΑΠ τα βγάζω και κάποια άλλα από δω κι από κει, καταλαβαίνεις τώρα εσύ (χιχιχι). Εσένα ποιος σε υπολογίζει;
Εσύ είσαι νεκρός, φίλε... πετάγεται να προσθέσει από την γωνία ο κύριος Ντούσαν.

Νεκρός... δεν νοιώθω και πολύ άσχημα για νεκρός. Και η ΑΕΚ; Η ΑΕΚ που αγάπησα; Αυτή υπάρχει ακόμη, αυτή δεν μπορεί να μου την πάρει κανείς. Έχει μετακομίσει όμως. Εφυγε από το Νίκος Γκούμας, ίσως γιατί άκουσε ότι θα έρθουν οι μπουλντόζες και θα κάνουν φασαρία. Η ΑΕΚ που αγάπησα δεν υπάρχει μέσα στο Νίκος Γκούμας. Η ΑΕΚ ήταν είναι και θα είναι στις καρδιές και στο μυαλό των ανθρώπων γύρω μου που μοιραζόμαστε το ίδιο πάθος, την ίδια αγάπη.

Μέχρι να δω την ΑΕΚ που αγάπησα ξανά και στο γήπεδο, δεν αισθάνομαι καθόλου την ανάγκη να πάω ή να μάθω τι έγινε το παιχνίδι. Δεν έχω καν άγχος. Τίποτα... Απλά αυτή η ΑΕΚ δεν με γεμίζει πλέον. Ίσως και να κατάφερα να απεξαρτηθώ τελικά... Σίγουρα όμως δεν μισώ τον κύριο Ντούσαν. Γιατί άλλωστε;

Είμαι μια χαρά...


Δημήτρης Μανίκης
webmaster@aek.com

-To Webmaster  says archive- Προηγούμενα άρθρα.
A service of the AEK Internet Fan Club
AEK Without Frontiers