The Webmaster Says



Πέμπτη, 6 Φεβρουαρίου 2003

Αφέλειας το ανάγνωσμα…

- Το 1996 ήμουν ένας από τους ελάχιστους, που μέχρι και το τελευταίο παιχνίδι στη Ν.Σμύρνη περίμεναν να ακούσουν από τα χείλη του προπονητή, ότι συνεχίζει κανονικά στην ομάδα μας. Δεν μπορούσα να διανοηθώ, όχι ότι θα φύγει, αλλά ότι μπορούσε να κοροϊδεύει επί τόσους μήνες, αυτούς που είχαν καταθέσει την ψυχή τους στα πόδια του. Πόσο αφελής ήμουν…

- Το 1997, Γενάρη μήνα, πήγα στο στάδιο της ΑΕΚ, γιατί ήμουν ένας από τους ελάχιστους που προσδοκούσαν, ότι ο (πρώην) αγαπημένος μου Ντούσκο θα έδειχνε ακόμη κι εκείνη τη στιγμή ότι έχει έστω κι ένα ίχνος σεβασμού απέναντί μου. Πως θα γινόταν αυτό; Για μένα αρκούσε να μην έρθει την πρώτη φορά ως αντίπαλος, ντυμένος με την κόκκινη ρόμπα των γαύρων. Ούτε καν αυτό το ελάχιστο δεν έπραξε. Πόσο αφελής ήμουν… Παρ' όλα αυτά, εκείνο το βράδυ, που όλοι ωρύονταν γύρω μου, δεν τον έβρισα ούτε μια φορά, απλά ένιωσα την αγαλλίαση της ευτυχίας μέσα από το λασπωμένο πρόσωπο του Ντέμη.

- Το 1998 ήμουν ένας από τους πολλούς αυτή τη φορά, που πίστεψαν ότι η διαχείριση των χρημάτων μιας πολυεθνικής, από ανθρώπους όπως ο Λ.Νικολάου ή ο Π.Κομνηνός αρκούσε για να ανυψωθεί η ομάδα μου εκεί που πραγματικά ονειρευόμουν. Πόσο αφελής ήμουν…

- Το 1999 έγινα μάρτυρας του μεγαλύτερου αγώνα που έδωσε η αγαπημένη μου ομάδα, κάπου εκεί ανάμεσα στις βόμβες, που σφυροκοπούσαν τη χώρα του άλλοτε πιο αγαπημένου μου Σέρβου. Ναι εκείνου, που λίγες μέρες μετά, έπειτα από ένα ισόπαλο παιχνίδι γαύρου-βάζελου δήλωνε πως μακάρι να μπορούσε να έδινε το ματσάκι στο βάζελο για να βγει εκείνος CL κι όχι η ΑΕΚ. Ούτε τότε τον έβρισα, απλά ήλπιζα ότι ο Τούμπα, που είχε ήδη φορέσει το κιτρινόμαυρο κασκολάκι από το μαγικό απόγευμα του Βελιγραδίου, θα έδιωχνε μια για πάντα το φάντασμά του από τη Ν.Φιλαδέλφεια. Πόσο αφελής ήμουν…

- Το 2000 ήμουν ένας από τους (σχετικά) πολλούς, που στο παιχνίδι με τον πάοκ έβρισαν τον πρώην πρίγκιπα. Το έκανα για πρώτη φορά και το έκανα γιατί ήδη είχαν κυκλοφορήσει φήμες ότι κάποιοι συζητούσαν λέει, άκουσον-άκουσον, την επάνοδό του. Γρήγορα όμως ξέχασα τις φήμες και αφοσιώθηκα στη μελέτη της γεωγραφίας της Λατινικής Αμερικής, μέσα από τα ταξίδια του Πάθιακα. Όταν ειδικά ο Γιαν-Γραν παρουσίασε τη μακέτα για το νέο γήπεδο, κυριολεκτικά απογειώθηκα. Πόσο αφελής ήμουν…

- Το 2001 ήμουν ένας από τους αρκετούς, που στήριξαν (με διαρκείας μάλιστα) την ομάδα που διοικούσε πλέον ο πουράτος. Κάποιοι "menzoi" φώναζαν ότι ενισχύω μόνο την τσέπη του πουράτου κι όχι την ομάδα, αλλά δεν τους άκουγα γιατί μου ήταν αδύνατο να πιστέψω πως ένας άνθρωπος, που 'χε καταστρέψει το μπάσκετ της ομάδας (δις), θα είχε το απύθμενο θράσος να αναλάβει από μόνος του και την ΠΑΕ. Ήμουν σίγουρος, πως κάποιος άλλος (μάλλον ο μεγαλοεπιχειρηματίας των ονείρων μου) ήταν πίσω από αυτόν και απλώς τον έβαλε μπροστά για να τον απαλλάξει από τα 10ετή τηλεοπτικά συμβόλαια. Πόσο αφελής ήμουν…

- Το 2002 ήμουν ένας από τους λίγους;, πολλούς;, δεν ξέρω, που κήρυξαν πόλεμο μέχρις εσχάτων εναντίον ενός πολύ καλού προπονητή, αλλά πολύ μικρού ανθρώπου και ενάντια σε αυτόν που ήθελε να τον επαναφέρει (είπαμε να βάλεις χέρι στα λεφτά της ομάδας ρε πουράτε, αλλά έπρεπε να εξαφανίσεις και κάθε ίχνος από το ρομαντισμό και την αξιοπρέπειά μας;). Ήμουν σίγουρος ότι, τόσο ο επαγγελματίας (όμως ΑΕΚτζής και πάλι!) προπονητής (ο μοναδικός άνθρωπος στο σύμπαν, που αποδεδειγμένα θα δίχαζε το μεγαλύτερο όπλο της ομάδας, τον κόσμο της), όσο και εκείνος που τον έφερε (το ρόλο του οποίου είχε αντιληφθεί πια και ο τελευταίος αφελής σαν και μένα) θα πήγαιναν στον αγύριστο σε ελάχιστο χρονικό διάστημα. Πόσο αφελής ήμουν…

- Το 2003 ήμουν ένας από τους εκατοντάδες χιλιάδες, που θαύμασαν το Ντέμη, γιατί είχε τα κότσια, μόνος του, ναι μόνος του, να κινητοποιήσει όλη την (υποκρίνουσα και υπνοβατούσα) κοινωνία και να διώξει τον πουράτο. Πίστεψα ότι έφθασε η στιγμή να απαλλαγούμε και από το τσιμπούρι του πάγκου, που τώρα θέλει να πάει μαζί μας και στη Β' Εθνική. Πόσο αφελής ήμουν…

Όλοι ξαφνικά αποφάσισαν ότι το "καλό" της ομάδας επιβάλλει την ενότητα και την στήριξη της ομάδας. Τέρμα η αποχή, όλοι κοντά στους παίκτες (κι όχι στον υπάλληλο προπονητή για τον οποίο κάνουμε ότι δεν τον βλέπουμε) και την επιτροπή σωτηρίας του Γιαν-Γραν (αλήθεια με το γήπεδο τι έγινε;). Δεν στηρίζουμε τον προπονητή, αλλά στηρίζουμε τους παίκτες, που όμως στηρίζουν τον προπονητή!, ενώ στηρίζουμε και την σωτήρια επιτροπή, που βεβαίως στηρίζει την κολώνα της ομάδας, που θεωρεί ότι είναι ο προπονητής!.

Είμαι ένας από τους "…" (πόσους άραγε; μπας κι έμεινα μόνος μου και δεν το πήρα καν χαμπάρι;), που δεν καταλαβαίνουν τα παραπάνω. Δεν ξέρω αν αυτό συμβαίνει λόγω αφέλειας ή στην τελική λόγω βλακείας. Εκείνο που ξέρω, είναι ότι δεν μπορώ να το παίζω τυφλός και να κάνω ότι δεν βλέπω το μίασμα του πάγκου, στηρίζοντας το Ντέμη. Δεν μπορώ να κάνω ότι με νοιάζει μόνο η οικονομική εξυγίανση της εταιρείας-ΑΕΚ και το ότι δεν κλέβει πλέον ένα λαμόγιο το ταμείο της ομάδας. Γιατί σίγουρα και αυτά με απασχολούν, αλλά με ενδιαφέρει εξίσου (ίσως και παραπάνω) και η ηθική εξυγίανση της ομάδας, γιατί πάνω απ' όλα η ομάδα είναι συναίσθημα κι όχι οικονομικό μέγεθος.

Συνεχίζω λοιπόν την συνειδητή αποχή μου κι αν τυχόν κάποια στιγμή ο κόσμος της ΑΕΚ αποφασίσει ότι πρέπει να αγωνιστεί για να ξεβρωμίσει πλήρως η ομάδα (καλά, εδώ πλέον έφθασα στο άκρων άωτο της αφέλειας!), ας κάνουν τον κόπο ο menzo κι ο ashton να μου το πουν. Εκεί στα απομακρυσμένα Λιόσια θα βολοδέρνω, αναζητώντας το Μιχαλάκη τον Κακιούζη…


Γιώργος Μεγαρίτης

Υ.Γ. Ντέμαρε, δεν είναι ότι κάποιοι βάζουν πρόσωπα πάνω από την ομάδα. Απλά φθάνει κάποια στιγμή, που κάποια πρόσωπα είναι τόσο επικίνδυνα για την ιστορική φυσιογνωμία της ομάδας, που απαιτείται ακόμη και η έσχατη λύση της αποχής. Όχι αποχή με τη μορφή της αδιαφορίας, αλλά της αντίστασης, του αγώνα. Δηλαδή, ότι ακριβώς έκανες εσύ με τον πουράτο. Τι ωραία που θα 'ταν αν έκανες το ίδιο και με το βάτραχο… Ας μην ζητάω όμως το τέλειο από έναν άνθρωπο. Εσύ έκανες το χρέος σου και με το παραπάνω. Εμείς οι υπόλοιποι όμως;

webmaster@aek.com

-To Webmaster  says archive- Προηγούμενα άρθρα.
A service of the AEK Internet Fan Club
AEK Without Frontiers