The Webmaster Says



Πέμπτη, 20 Μαΐου 2004

Επιστολή στον Ντέμη

Προς: Ντέμη Νικολαίδη

Θέμα: Είμαι υπερήφανος
.....και είμαι περήφανος ακόμη περισσότερο σήμερα, που είμαι "σκασμένος" από στενοχώρια μετά την ανακοίνωση της απόσυρσης.

Ντέμη, κράτα καλά αυτά τα λίγα που θα σου γράψω γιατί έχουν μεγαλύτερη αξία τώρα που η απογοήτευσή μου ξεχειλίζει και δεν είναι λόγια εύκολα, λόγια ενθουσιασμού.
Δεν ξέρω πόσο το είχες καταλάβει ο ίδιος, δεν ξέρω πόσες φορές στο είχανε πει, πρέπει να σου πω με όσο περισσότερη δυνατή και πειστική φωνή μπορώ για να το βάλεις πολύ βαθιά στο μυαλό και στην καρδιά σου
ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΗΓΕΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΗΤΑΝ ΤΕΡΑΣΤΙΟ, ΗΤΑΝ ΜΑΓΙΚΟ.

Δεν είναι κραυγές φανατικές. Πίστεψέ με, πήγες με τεράστιο προσωπικό κόπστος(το ίδιο και οι συνεργάτες σου) να ενσαρκώσεις το πιο ασύληπτο όνειρο κάθε συνειδητοποιημένου οπαδού της ΑΕΚ(και όχι μόνο)
Εφτασες στο παρά πέντε εκέι που κανείς δεν το πίστευε, να σβήσεις την αρρώστεια και τον καρκίνο από το ημιθανές κουφάρι της ΑΕΚ.

Υπάρχουν παιδιά που δεν έχουν ζήσει την προ Τροχανά και Enic εποχή. Εδώ εμείς οι λίγο πιο παλιοί κοντεύαμε να πιστέψουμε πως είναι νόμος της φύσης η ΑΕΚ να εξαρτάται από την εναλλασόμενη διαπλοκή του κάθε λαμόγιου που ερχόταν και παρερχόταν και εντάξει "έχει ο θεός για αύριο" και η κατρακύλα δεν έχει τέλος.
Εμφανίστηκες πέρα από κάθε λογική και με ειλικρίνια και ξεκάθαρο τρόπο(πράγμα που είχαμε ξεχάσει ότι υπήρχε σε ανθρώπους που ασχολούνται με την ΑΕΚ), είπες την αλήθεια χωρίς να ωραιοποιείς την σκληρή πραγματικότητα, χωρίς να μας "γλύφεις" με ψεύτικες υποσχέσεις και μας έδωσες επλίδα, ορίζοντα, ένα δειλό έναυσμα για να οραματιστούμε.
Παρότι μας εξήγησες τις περιορισμένες οικονομικές δυνατότητες της κίνησης και τα άπειρα εμπόδια και ενώ με την λογική το καταλαβαίναμε και εμείς, εντούτοις νιώσαμε τις καρδιές μας να σκιρτάνε.
Και γιατί είδαμε ότι δουλεύατε με πλάνο, πιεσμένο και οριακό μεν, αλλά τεχνοκρατικά τεκμηριωμένο, αλλά κυρίως γιατί είδαμε στα μάτια σου την αυτοπεποίθηση του μαχητή και την ανυπέρβλητη θέληση ενός ανθρώπου σαν εμάς αλλά ιδιαίτερα ξεχωριστού, που πέρα από τα νούμερα, άλλα στοιχεία που δεν εξηγούνται με την λογική, λίγο πιο περίεργα και μαγικά, σε πλημμριζαν και σε έκαναν να πολεμάς τις δυσκολίες που οι αμείλικτοι ορθολογιστικοί πίνακες με τους αριθμούς δημιουργούσαν.
Μας έκανες να ονειρευτούμε ότι την εποχή της πλήρους απαξίωσης θα την διαδεχθεί ίσως μια εποχή πραγματικής υγείας με την διοίκηση της ομάδας στα χέρια του μοναδικού ανθρώπου που μπορεί να εμπνεύσει, αλλά και την πραγματική συμμετοχή του κόσμου σε μοντέλο διοίκησης λαικής βάσης όπου οι μεσσίες είναι ο κάθε ένας από εμάς τους απλούς ανθρώπους που θα παίρνουμε κάνα δυό δειαρκείας και θα ερχόμαστε με την οικογένειά μας και τους φίλους μας στο γήπεδο να βλέπουμε την ομάδα ίσως στελεχωμένη από μικρά απειρα παιδάκια στην αρχή, αλλά γεμάτη υγεία και λυτρωμένη από την αρρώστεια και την αηδία των προηγούμενων ετών.
Ονειρευτήκαμε ότι παρότι οι σκόπελοι και οι δυσκολίες θα είναι αμέτρητοι στην αρχή, θα ήταν ευλογημένο να προσπαθούσαμε για την αθλητική νίκη. Οχι για τους τίτλους και για τα πρωταθλήματα αλλά για το μεγαλείο να αγωνιζόμαστε έστω με πενιχρά μέσα με όλες μας τις δυνάμεις και να αποβάλλουμε από το μυαλό μας την λογική του μεγιστάνα μεσσία που με τα λεφτά του θα μπορούσε να είναι ένας ακόμη που θα αγόραζε διακρίσεις.

Ντέμη το καλό που έκανες σε πολλούς από εμάς(όχι όλους είναι η αλήθεια, αλλά μην δίνεις σημασία) είναι ότι απελευθέρωσες την υποδουλωμένη μας σκέψη από το κόλλημα της εμφάνισης του λεφτά που θα μας εξασφαλίσει τις επιτυχίες χωρίς εμείς να κάνουμε τίποτα. Βολεμένοι, έχοντας λουφάξει στα εύκολα, τα σίγουρα που κάποιος άλλος "δυνατός" "και καλά" θα φροντίζει πριν από μας για μας(τσάμπα μάγγες δηλαδή) αλλά και τόσο συνιθισμένα και ψεύτικα που αν θα το είχαμε συνηδητοποιήσει θα ντρεπόμασταν.

Προσωπικά νιώθω ενοχή γιατί πέρα από την μεγάλη επιθυμία δεν έκανα σχεδόν τίποτα να σε βοηθήσω.

Θέλω να σου πω πως και μέχρι εδώ που έφτασες, έκανες ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ. Πολύ παραπάνω από όσα είχες χρέος να κάνεις και ένα βουνό παραπάνω και από ότι δεν έκαναν πολύ άλλοι προβεβλημένοι ΑΕΚτζήδες.

Δεν θέλω να σε παροτρύνω να κάνεις την ύστατη προσπάθεια, ίσως πέρα πάσης λογικής. Δεν το δικαιούμαι, όχι γιατί δεν μπορώ να το ζητήσω, αλλά γιατί το τι θέλω εγώ ή ο ένας κι ο άλλος, είναι πολύ μικρα για να επηρεάσουν το ένστικτό σου και την αληθινή και γνήσια καρδιά σου.

Σε ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για την απίστευτη και γνήσια προσπάθειά σου για το πιο ωραίο, το πιο συγκηνιτικό 4μηνο που έζησα ως φίλαθλος αυτής της ομάδας.


Άρης Σγάντζος
webmaster@aek.com

-To Webmaster  says archive- Προηγούμενα άρθρα.
A service of the AEK Internet Fan Club
AEK Without Frontiers